انگار دلم هم نمیتونه هضم کنه این حجم از غمو 💔
امروز فهمیدم دلم بیشتر از چیزی که فکر میکردم خسته است، خسته از نگفتن و قورت دادن بغض هایی که هربار گفتم عیبی نداره و رد شدم، فهمیدم آدم میتونه بخنده در حالی که بغض داره، میتونه قوی به نظر برسه درحالی که از درون داره میشکنه.
من نوجوانی ۱۸ ساله از خراسان رضویام؛ کسی که از میان هزاران راه، نوشتن را انتخاب کرده تا خودش و جهان را کمی بهتر بفهمد. از کودکی با کلمهها دوستی عجیبی داشتم. هر بار که مینوشتم، حس میکردم ذرهای از آرامش و معنا را در میان واژهها پیدا میکنم. برای من، نوشتن فقط کاری برای دیده شدن نیست ،سفری است به درون ذهن و احساس انسان، جایی که میتوان بیقید و مرز زندگی را لمس کرد. مینویسم از شادیها و خستگیها، از امید و ناامیدی، از هرآنچه در زندگی واقعی و خیال با هم میجنگند. گاهی شعر، گاهی داستان، گاهی چند سطر ساده که از دل میجوشد. مهم نیست قالب چیست؛ مهم آن است که نوشتههایم بتوانند در دل کسی ریشه کنند. هر انسانی دنیایی دارد، و دنیای من با ترکیب جوهر و فکر ساخته میشود. من باور دارم واژهها قدرت تغییر دارند ، اگر درست به کار بروند، میتوانند دلها را آرام و ذهنها را بیدار کنند. در مسیر نویسندگی یاد گرفتهام که کامل بودن مهم نیست؛ صادق بودن است که ارزش دارد. و من میخواهم با صداقت بنویسم، حتی اگر خام، حتی اگر ساده، اما واقعی.